Spektakle

Dopalacze. Siedem stopni donikąd

To swoista analiza problemu jaki stanowią dopalacze – „narkotyki przyszłości”, a także studium współczesnego społeczeństwa.

Opis spektaklu

Dopalacze stają się pretekstem do rozmowy o dorastającym pokoleniu, o zaniku wartości oraz o degradacji, której są symbolem. Sztuka składa się z siedmiu odsłon, siedmiu stopni w ciągu których obnażona zostanie brutalna prawda na temat samych dopalaczy oraz motywacji społecznej, która stoi za dopalaczami.

A czym tak naprawdę są „narkotyki przyszłości”? Z jednej strony są substytutem przygody, potrzebą przeżycia czegoś, czego rzeczywistość nie dostarcza, straszliwym w skutkach „nieznanym światem”, który kusi w czasach, gdy internet, media czy popkultura odzierają świat z wszelkiej tajemnicy. Z drugiej strony dopalacze są narkotykiem pustym, szybkim, łatwym, pozbawionym jakiegokolwiek kontekstu, ideologii, a tym samym wpasowują się idealnie w krytykę zmierzającego donikąd pokolenia skrótu, pokolenia komunikacji smsowej, emotikonów, żyjących dwa dni memów, bezcelowych fenomenów w stylu harlem shake, czy gangnam style, hollywoodzkich trailerów, pokolenia testowych matur, myślowych skrótów, wreszcie pokolenia internetowego porno, pokolenia, gdzie wszystko jest szybkie, łatwo dostępne i przede wszystkim – zapewniające nagły, zaskakujący, mocny i najlepiej nieprzewidywalny efekt. Rosyjska ruletka naszych czasów.

Paradoksalnie dopalacze, choć noszą znamię narkotyku „pokolenia”, w swoim efekcie nie tworzą nawet wspólnoty, ale odrywają swoją ofiarę od całej sfery zewnętrznej, zamykają ją w swoim, kompletnie nieokreślonym świecie.

Takie właśnie są dopalacze – dopasowane do tego, co przed nami, do nieznanego – i dlatego właśnie śmiertelnie niebezpieczne.

Sztuka „Dopalacze. Siedem stopni donikąd” adresowana jest do młodzieży powyżej 13 roku życia. 
Osoby, które nie ukończyły 13 lat mogą nie zostać wpuszczone na widownię.

Partnerem spektaklu jest firma EPSON

 

Twórcy

Autor:
Justyna Bargielska, Wawrzyniec Kostrzewski
Reżyseria:
Wawrzyniec Kostrzewski
Obsada: Olga Sarzyńska/Marta Kurzak, Paweł Koślik, Mateusz Lisiecki-Waligórski/Michał Meyer
Muzyka: Piotr Łabonarski
Koncepcja scenograficzna i projekcje: Maria Matylda Wojciechowska
Kostiumy: Olga Sarzyńska, Maria Matylda Wojciechowska
Zdjęcia: Rafał Latoszek, Martyna Dończyk
Charakteryzacja: Kaja Aleksandra Jałoza, Katarzyna Żurawska
Kierownik produkcji: Magda Maciejewska

Galeria zdjęć

Recenzje

Sztuka pt. „Dopalacze. Siedem stopni donikąd”, wyreżyserowana przez Wawrzyńca Kostrzewskiego w Teatrze Kamienica, stawia sobie trudny cel, jakim jest rozmowa z widzami na temat tego, czy naprawdę warto dać się wciągnąć w to bagno. Nie ma tu moralizatorskich połajanek (bo przecież jeśli powiesz młodemu człowiekowi – zabraniam, to najczęściej i tak zrobi na przekór), nie ma nudnych wykładów. Jest celny obraz dorastającego pokolenia, z jego brakiem wartości, znudzeniem, potrzebą przygody. Młodzi widzowie (ale ci młodzi z kilku- , kilkunasto- czy kilkudziesięcioletnim stażem również!) zobaczą tu samych siebie, swoich kolegów, którzy z różnych powodów sięgają po dopalacze, żeby poznać nowy, ekscytujący świat. Że okaże się ekscytujący tylko na chwilę, a przy okazji zniszczy zdrowie, a nawet odbierze życie – kto by się tym przejmował?

Spektakl przygotowany z misją społeczną może być dla rodziców, pedagogów, nauczycieli wspaniałym punktem wyjścia do rozmowy z młodymi ludźmi na temat zagrożeń, jakie niosą ze sobą dopalacze. 

Czytaj dalej...

Włodzimierz Neubart/Chochlik kulturalny

Aby przykuć uwagę młodego odbiorcy zdecydowano się przedstawić całą historię w bardzo mozaikowy sposób, stosując połączenia różnych scenicznych konwencji. W spektaklu odnajdziemy zarówno warstwę linearnej narracji, jak i elementy bezpośredniego kontaktu z publicznością czy multimedialne prezentacje. Już od samego początku przedstawienia na wyobraźnie widza oddziałuje szereg wizualnych i dźwiękowych bodźców. Aktorzy mówią językiem współczesnych nastolatków. Mierzą się z takimi samymi przeciwnościami losu jak oni. Próbują się odnaleźć w wirtualnym świecie, który obiera im prawo do jakiejkolwiek prywatności i anonimowości.

Czytaj dalej...

Iwona Burzyńska - kulturaonline.pl

(...) obserwujemy znakomitą grę trójki aktorów: Olgi Sarzyńskiej, Pawła Koślika, Mateusza Lisieckiego-Waligórskiego. Cała trójka daje popis aktorski, polegający na tym, że właściwie widz nie ma poczucia gry aktorskiej. Oni po prostu SĄ: dziewczyną z sąsiedztwa (Olga Sarzyńska), chłopakiem (Mateusz Lisiecki-Waligórski), czy multipostacią, czyli dilerem, lekarzem, prelegentem, a nade wszystko kreatorem i komentatorem akcji scenicznej (Paweł Koślik). Wszystkie trzy postacie są wstrząsające, właśnie przez swą autentyczność. 

Czytaj dalej...

Krzysztof Stopczyk - kulturalnie.waw.pl

(...) Tak, w Dopalaczach jest obecny dydaktyzm. Nie, nie było to ani trochę żenujące. Wizualizacje Matyldy Wojciechowskiej – świetne, tekst mocny, zmuszający do myślenia i do zajęcia stanowiska (scena z przedstawicielem Chemii & Magii przekonującym o legalności dopalaczy – bardzo dobra), a aktorzy – grają „bez ściemy”.

Weź swojego nastolatka do teatru.

Czytaj więcej...

Rafał Turowski - www.rafalturow.ski

Spektakl Teatru Kamienica pt. "Dopalacze. Siedem stopni donikąd" w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego w sposób przystępny, ciekawy i poruszający przekazuje rzetelną wiedzę na temat zagrożeń związanych z używaniem nowych substancji psychoaktywnych i tzw. dopalaczy, dla zdrowia i rozwoju nastolatków. Jest to spektakl z misją edukacyjną, zrealizowany z pasją i zaangażowaniem zarówno reżysera, jak i zespołu młodych aktorów. Unikanie moralizatorstwa i próba zrozumienia motywów młodych ludzi sięgających po substancje psychoaktywne są niewątpliwie jego atutami. (...) 

W opinii Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii spektakl Teatr Kamienica może zostać wykorzystany jako element pracy profilaktycznej z młodzieżą w placówkach oświatowych.

Piotr Jabłoński, dyrektor Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii